Ondergetekende is geboren en getogen in de jaren '80, ook wel de glorietijden van de hiphop. Jurassic 5, Naughty By Nature, De La Soul, Wu-Tang Clan, Jedi Mind Tricks, Jay Dilla, 2Pac, Fonky Family, te veel om op te noemen. Als je dan in de AB verzeild geraakt voor een optreden van Wiz Khalifa, de nieuwe hiphopsensatie van deze tijd, dan ga je daar met enige scepsis naartoe.
Populair is de rapper uit Pittsburgh alvast wel. Elke mogelijke plaats in de AB was gevuld met een kleine, amper van de puisten verloste homey of een MTV-meisje dat net zo goed het boegbeeld voor de teenage wonderbra kon zijn. Veel (extreem) jong volk dus en dat trok de decibels geheid omhoog.
Whiteboy Yelawolf die binnenkort een nieuwe plaat uitbrengt stond eerst als voorprogramma op de affiche maar moest last-minute nog vervangen worden door Chevy Woods. Spijtig want we waren benieuwd naar Yelawolf. Veel compensatie kregen we dan ook niet van zijn doublure. Harde beats en veel presence maar zijn verhaaltje over weed en zuipen begon snel te vervelen.
Na de floorfillers van DJ Bonix kwam Wiz Khalifa op de tonen van When I’m Gone het podium opgeslenterd. Chevy Woods zorgde voor opvulling. In het begin bleef de rapper nog behoorlijk ingetogen en bleven zijn ogen verscholen achter een grote zonnebril. Maar van zodra de beats doorkwamen werd het microstatief algauw een verlengde van zijn fallus. De showman in Wiz Khalifa kwam naar boven.
Zijn hemd vloog in het publiek waarop een hele hoop gilmeisjes spontaan van hun sussen draaiden na het zien van Wiz zijn volgetatoeëerde blote bast. Om het allemaal nog wat heter te maken liet hij zijn onderbroek geregeld suggestief naar beneden zakken. En maar gillen die tieners. Tussen de nummers door liet hij zich van zijn emotionelere kant zien door zijn fans uitvoerig en tot vervelens toe op te hemelen.
Maar er was muziek ook natuurlijk. Wiz Khalifa kan rappen en zingen, dat is zeker. Tijdens Fly Solo bijvoorbeeld deed hij het helemaal op zijn eentje. Vreemd genoeg speelde tijdens de andere nummers echter geregeld een bandje mee, waardoor je toch met een hoog playbackgevoel zat. Zijn beats waren hard en strak en toppers als Black&Yellow, In The Cut en Young, Wild and Free ontbraken uiteraard niet in de set.
Persoonlijk kan het oeuvre van Wiz Khalifa ons niet overtuigen en is hij nog mijlen verwijderd van de echte hiphop. Om echt bij die grootheden te horen moet hij meer variatie en tijd in zijn muziek steken en misschien wat minder in het gebeuren er rond. Maar de man is een topentertainer en de jonge generatie zou hem zo tussen een stokbrood steken en verorberen. En dat is op zich ook een talent natuurlijk.
No comments
Nieuwe reactie inzenden