In Bar des Amis was het aftellen tot het eerste optreden van 123. Was tot voor kort Hadise onze favoriete Turkse, dan komt die eer vanaf nu toe aan Dilara Sakpinar. Met veel stijl en rijpe stem zong zij over de jazzy en loungy pianoklanken heen. Meestal in het Engels, maar een enkele keer ook in het Turks en dat stoorde helemaal niet. De ritmische ondersteuning kwam van bas, drum én drumcomputer. Ondanks alle mimiek en moeite van Dilara kwam de sfeer er niet echt in. Het publiek was dan ook amper talrijker dan de hertenkoppen aan de muur. Misschien klonk het ook allemaal wat braaf? Hoe dan ook, wij kregen het er toch af en toe warm van. 123 bracht een beetje van de Turkse zon naar Gent. Hoogtepunten: Mossa en So Much To Say.
Hingen de hertenkoppen nog aan de muur in Bar des Amis, dan stonden ze in de kelderzaal van De Centrale op het podium. Daar trad
Nive Nielsen & The Deer Children aan. Denk bij Nive Nielsen aan Soko, maar dan op ukelele en begeleid door een zeskoppige bende multi-instrumentalisten. Nive heeft podiumprésence. Het ene ogenblik blikt ze heel kinderlijk onschuldig de zaal in en dan weer lekker ontdeugend. Soms komen de twee samen zoals in
Vacuum Cleaner Killer. De set startte heel ingetogen met
Room, maar zoals elke song bloeide ook deze open tot een muzikale equivalent van de aurelius borealis. Vooral wanneer het zevende hertenkind zijn tuba of bugel bovenhaalde, raakten we helemaal in de ban. Zo klinkt eskimofolk dus: een beetje blue grass, een beetje steppecountry, een scheutje Low Anthem en een tikkeltje The National. Op het eind van de te korte set kregen we nog een pasgeschreven kerstlied dat beter klonk als dat van Smith & Burrows.
The Bony King of Nowhere is uiteraard geen onbekende. In 2006 won hij de beloften en vijf jaar later heeft Bram Vanparys met zijn tweede plaat ‘Eleonore’ een prachtig plaatje afgeleverd met fijne kleine bij momenten bloedmooie nummers op. Ja, we waren blij dat hij op dit showcasefestival een plaats kreeg om zijn talent aan Europa’s critici te laten horen. “Ik hou er niet van om op showcasefestivals te spelen, maar voor Glimps maakte ik een uitzondering omdat we hier 'thuis' zijn”, vertrouwde Vanparys geruststellend toe aan het publiek. Met zijn band, waarvan we de drummer ook nog bij Every Man aan het werk zagen, legde hij enkele fraaie muzikale tapijtjes aan waar hij met zijn diepgaande, ontroerende stem knap bovenuit kon toornen.
We weten niet wat er precies te zien was in de rechterbovenhoek van de zaal, maar gefixeerd op dat punt boven de hoofden van het publiek, kromde hij zich als een volslagen vakman over zijn micro. Knappe songs, uitstekend stemgeluid en een sferische rust. En toch vonden we The Bony King op plaat beter dan live. De arrangementen klinken live net te gelekt en de wat melige teksten versterken niet altijd de diepgang die het stemgeluid wel uitademt. Maar voor de rest was dit echt genieten.
Omdat Bram Vanparys een lange set speelde en we daardoor The Legendary Lightness niet meer konden meepikken, bleven we in de bar hangen. We wachtten rustig op Sarah Ferri en dat bleek de goede keuze. Drie jaar geleden was ze in onze huiskamer nog het meisje met de piano of gitaar die leuke nummertjes bracht voor vijf man en een paardenkop. Vandaag was de zaal aardig gevuld en stonden er een handvol professionele jongens en meisjes achter haar. Op het eerste zicht leek dat een professioneel samenzijn onder conservatoriummuzikanten, maar al gauw bleken ze samen een straffe synergie opgebouwd te hebben. Sarah Ferri brengt vlotlopende jazzy songs die in hun meerstemmigheid wat jaren ’60 – ’70 aandoen. On My Own was wellicht het beste nummer dat we de hele avond hoorden en we schrokken ervan hoeveel beter dat nummer live klinkt dan op de opnames die wij hier en daar hadden opgesnord. Haar stem ligt ergens in het midden tussen Lady Linn, Emiliana Torrini en -in de hogere regionen- Regina Spektor. Haar debuutplaat zal Ferritales heten, wat het sprookjesachtige karakter van haar songs alleen maar benadrukt. Ja, Sarah Ferri zou met haar eerste plaat wel eens potten kunnen breken. Noteer haar doorbraak maar ergens in de lente van 2012.
We snelden ons dan naar de Sunday Bell Ringers in café Video dat goed volgepakt was voor deze eveneens Belgische groep. Joeri Cnapelincx en de zijnen serveerden ons epische rock, die op momenten postrockneigingen had, maar evengoed deed denken aan Radiohead of Arcade Fire. Al mogen we de vergelijkingen met die laatsten niet opblazen, want echt wild werden we niet van Sunday Bell Ringers. Dat komt vooral omdat hun set niet constant was. Bij momenten creëerden ze een stevig geluid, hadden ze een indringende repetitieve zanglijn (Angry Rabbits) of knaagden ze op knappe wijze aan onze aandacht met stevige uitbarstingen. In The Belly of a Lake is bijvoorbeeld een knap georkestreerd nummer met veel ritmiek zowel in de melodie als in de ritmesectie en met aardige zanglijnen. Wat de groep in het laatste nummer probeerde – waarvan we ons de moeite getroosten om de titel te onthouden - blijft ons een raadsel. Ook vonden wij het spijtig dat de saxofoon slechts een klein hapje uit hun geluid bepaalde. Daar ligt ongetwijfeld nog een vracht aan mogelijkheden. Sunday Bell Ringers heeft talent en enkele goeie songs, maar zal nog een paar boterhammen moeten eten om ons echt helemaal te overtuigen.
Misser van de avond was Gwerkova uit Slovenië, vooral dan op vestimentair vlak. Deze twee meisjes en hun knoppendraaier hebben dringend een stylist nodig. De zangeres leek wel een regenbroek te dragen boven haar ballerina’s en de gitariste had graag gefigureerd in de clip van Addicted to Love van Robert Palmer, maar helaas…
Jammer, want met de ogen toe was dit best te genieten. Met titels als Biosphere, X32, Shadowbird en Mission Impossible is het ook meteen duidelijk dat het hier gaat om krakende elektronica, ingetogen zang en sprankelend XX-gitaartje. Geen vrolijke Fransen dit drietal, maar wel de perfecte soundtrack voor een grijze decemberavond. Voor de helft van het publiek bleek dit toch te triest, want zij verlieten Trefpunt voortijdig. Nog een tip tot slot: het is voor de band wellicht leuk om een paar landgenoten mee te nemen op tour, maar laat die volgende keer van de Tongerlo afblijven en zeg tegen die slungelige Sloveen met zijn dotje dat hij best foto’s neemt zonder flits. Vrij storend voor wie aandachtig wou luisteren.
Hoe Whitered Hand op de affiche raakte, is een beetje een raadsel, want deze band komt wel van overzee, meerbepaald uit Schotland. De kelderzaal van De Centrale was veel te weinig gevuld voor deze grapjas. In oktober werd hij nog getipt door Rolling Stone, maar blijkbaar was dat niet tot Gent doorgedrongen. Wel iemand uit Luxemburg in het publiek. Was die stiekem meegereisd vanuit Luik waar de band eerder deze week optrad? Hoe dan ook, Dan Willson charmeerde met intelligente teksten, een rammelige folkgitaar en veelvuldig gebruikte capo. Hannah Shepherd (cello) – met een kapsel waar Mireille Mathieu jaloers op zou zijn- en Alun Thomas (drums) begeleidden Dan bij deze passage, maar soms telt de band live meer leden. Dan lijkt wel Marco uit De Dagelijkse Worsteling met songs als Struggle en I Am Nothing. Zijn hese doch hoge stem past daar wonderwel bij zo’n underdog. Aan de bindteksten van deze bard kan menigeen een puntje zuigen. Tussen de songs door vertelt hij over zijn kater door de Chimay, de avonturen in het Belgische verkeer en AC/DC-fans in Oostenrijk en met Religious Songs zou hij een dikke hit moeten scoren.
Vervolgens was het al weer hollen om tijdig in te pikken bij Maxon Blewitt, met Bjorn Eriksson die zijn strepen ook al in andere groepen verdiende, maar het misschien leuk vindt als we hun namen hier eens achterwege laten. Maxon Blewitt had de kleinste versterker – ter grootte van een schoendoos - van de avond meegebracht. Dat er op het podium meer kabels leken te liggen dan dat er mensen in de zaal stonden, kon hen niet deren. Hun derde plaat ‘June 81’ kreeg al aardige recensies te verwerken en terecht. De band heeft een gevarieerd songarsenaal waarin slepende slidegitaren en de diepe stem van Eriksson de rode draad zijn. Nu eens droefgeestig, dan weer fris en monter hopt de groep van het ene naar het andere gevoel. Dit was een gesmaakt concertje van een groep met een gesmaakt plaatje.
Eigenlijk had Blaudzun beter in de Centrale gestaan, want het zaaltje in Trefpunt was te klein voor het opgekomen publiek en de band paste ternauwernood op het podiumpje. Eén xylofoon en floortom stonden noodgedwongen gewoon voor het podium. Deze Nederlander was de perfecte illustratie voor het gezegde “zoek het niet te ver”. We zagen acts uit alle hoeken van Europa, maar onze noorderbuur startte met Flame On My Head en had dan al gewonnen. Hij mag er dan misschien uitzien als de zoon van Duts of als Bryan Devendorf van The National met zijn oversized bril, zijn muts en zijn baard, deze kerel heeft de songs en de lef die je als artiest nodig hebt om een publiek te boeien. Zijn band bestaat uit rasmuzikanten die met een ruime waaier aan instrumenten de heerlijke arrangementen tot leven brengen. Uit zijn nieuw te verschijnen album ‘Heavy Flowers’ brachten ze o.a.: Who Took The Wheel, We Both Know en huidige prachtsingle Elephants. Blaudzun durft zich ook solo bloot te geven zoals in Wolf’s Behind The Glass dat hij volledig akoestisch bracht, zichzelf begeleidend op ukelele. Dit was voor ons geen ontdekking, maar een blije hernieuwde kennismaking met deze klasbak. Tijdens deze show groeide het publiek alleen maar aan en dat zegt genoeg.
Mattias Devriendt & Marc Alenus
No comments
Nieuwe reactie inzenden