Terwijl buiten een gure wind waaide – als om de naam van dit nieuwe festival eer aan te doen – kon men binnen in de Botanique, waar het pendelen was tussen de Orangerie, de Rotonde en uiteraard de bar, genieten van een fijne muzikale ontdekkingsavond dankzij de snel afwisselende sets. Het publiek was aardig, zij het niet en masse, aanwezig. Het was dan ook één van die avonden die een inherent luxeprobleem met zich meebrachten: zouden we naar The Kills in het Koninklijk Circus gaan of misschien één van de andere Autumn Fallsprogramma’s in de AB of de VK? The Scorpions in Vorst lieten we over aan de liefhebbers van mannen in spandex.
Bij onze intrede in de Rotonde was het New-Yorkse duo She Keeps Bees al bezig flink van jetje te geven met een intensiteit waar zelfs Hannibal Lecter respect voor zou hebben. Hun setup bewijst nog maar eens dat met beperkte middelen een grootse sound verkregen kan worden. Zo ramde de drummer op zijn wel zeer beperkte selectie van ketels All Or None/Dark Horse naar sjamanistische hoogtes, enkel bijgestaan door de krachtige stem van Jessica Larrabee en een sidderende tamboerijn.
Gimmie is dan weer zo’n song die je niet uit je hoofd kan krijgen: een refrein met meerdere woo-ooh-varianten over duivels efficiënte akkoorden uit een Fenderversterker en dito gitaar. De ontdekking van het jaar wat ons betreft en zo hebben we toch een beetje The Kills gehad op deze avond.
De twee heren en dame van Califone hadden al wat jaartjes meer op de teller. Dat vertaalde zich in verfijnder gitaarspel, met inbegrip van een soort stok met snaren waar zelfs Seasick Steve jaloers op zou zijn, maar soms ook in drammerige soundscapes waar de song wat verloren ging. Soms ging het wel ergens naartoe, zoals in All My Friends Are Funeral Singers, het titelnummer van hun meest recente plaat, maar het merendeel van hun set liet ons koud noch warm.
De vier Canadezen van
Siskiyou zijn met hun tweede acte de présence op Autumn Falls meteen de recordhouder van het festival. Na twee te softe nummers, ontstak de zanger-drummer-gitarist in een wilde razernij en ramde furieus op de vellen, een trucje dat hij nog een paar keer zou herhalen. Bij ons komt zoiets eerder over als gimmick dan als handelsmerk, maar omdat wij het wel hebben voor enige furie op tijd en stond, zouden we daar nog niet over vallen.
De overdreven getroebleerde en geforceerde zang van de leadgitarist deed ons daarentegen wel finaal afhaken. Wel een pluim op de hoed van deze mannen voor hun bijzonder goede en originele uitvoering van El Condor Pasa, het überpanfluitnummer van Simon & Garfunkel dat Inca-indianen in de jaren negentig ons tot vervelens toe in de strot ramden op menige dijk aan onze Belgische kust, of betreft dit hier een individueel en geïsoleerd trauma?
Headliner Pink Mountaintops trad helaas op zonder Amber Webber, de zangeres van Black Mountain. Zanger-gitarist Stephen McBean klaarde het met een keyboardspeler, de schuchtere Lisa die in Brussel haar eerste show met deze band deed en … een drummachine. Hierdoor misten de songs soms wat dynamiek. Dat werd echter ruimschoots goedgemaakt door de kwaliteit van de nummers en de muzikanten.
Van zodra McBean met zijn lichtjes klagende stem zijn lippen aan de micro zette, was het genieten geblazen. Zo ook in Plastic Man, dat rustig voortkabbelde op zoete akkoorden. In Sweet 69 was het heerlijk wegdromen met een orgeltje dat loos ging over een fuzzy, repetitieve akoordenriff.
In het wondermooie Vampire – in allerbeste Black Mountain-traditie – waagde Lisa zich aan backing vocals, die net niet genoeg doorkwamen. De vele pedaaltjes waarvan McBean zich bediende, gaven de songs die kleine toetsen om het af te maken, zonder het nummer uit het oog te verliezen, iets waar ook de keyboardman een handje van weg had.
Een fijn besluit van een al even fijne avond: wanneer is dat winterfestival?
No comments
Nieuwe reactie inzenden