We schrijven vrijdag 18 februari 2011 zo rond 11.30u, Narita Airport Express.
Ik zit op de trein van Narita Airport richting Shibuya (Tokyo) om daar in te checken in m'n hotel en vervolgens richting club te gaan voor soundcheck en show. Ik ben krap vierentwintig uur geleden vertrokken in Antwerpen, maar gelukkig heb ik tijdens m'n vlucht een uur of zes stevig door kunnen slapen. Die slaap heeft me wel m'n vliegtuigontbijt gekost zodat ik nu opgezadeld zit met een schreeuwende honger. Van het hotel gaan we dus eerst richting lunch. Japan toeren betekent immers ook waanzinnig lekker eten.
De weg richting lekkers wordt gewezen door tourmanager Koji Saito die werkt bij mijn Japanse label And Records (Album Leaf, Dntel, American Analog Set) en daarnaast ook Japanse tours organiseert en begeleidt.
Aangezien ik zes dagen geleden nog in LA zat - tijdsverschil met Tokyo: zeventien uur - is mijn bioritme nu finaal ontregeld. Gecombineerd met het reizen/soundchecken/show/hotel ritme van de volgende dagen is dat al bij al nog niet zo een slecht gegeven. Slapen wanneer en waar je kan.
Ook de cultuurshock zal er niet minder op zijn. In Venice, CA zat ik drie weken lang in een studio vlakbij het strand temidden surfende Entertainment Industry Executives en ex-hippies, crackheads en freaks allerhande. Nu trein ik tussen de rijstvelden door richting de drukste buurt in één van de drukste steden ter wereld.
En toch is er - zoals altijd - weer snel een connectie. Koji heeft al een paar keer doorheen Japan getoerd met de Amerikaanse indierockers Plus/Minus, wiens drummer Chris ook als sessiemuzikant speelt in de band van hitparade wonder Kelly Clarkson. Vorige week zat ik nog in de studio van Jimmy Messer, producer én gitarist van diezelfde Kelly Clarkson, en goede vriend van Chris.
En dat allemaal omdat je lang geleden ooit op je slaapkamer met een viersporen cassetterecorder, een analoge synth en een tape delay bent beginnen prullen.
De foto's bij deze blogpost vind je hierzo.
No comments
Nieuwe reactie inzenden