Frontman Tino Biddelloo van het Belgische Silver Junkie is op zijn minst veelzijdig te noemen. Niet alleen is hij een begenadigd zanger en muzikant, hij schrijft ook songs en neemt zijn werk op in eigen beheer. Hij weet zich bovendien te omringen met topmuzikanten als Nik Phelps (Tom Waits en Frank Zappa) en percussioniste Karen Willems (Yuko en Zita Swoon) en speelt zowel in clubs als in huiskamers. Zijn inspiratie vindt hij bij Baudelaire, Rimbaud, Tom Waits, Nick Cave, Astor Piazzola, Egon Schiele en David Lynch. Voeg daar nog aan toe dat zijn ep ‘Midtown Walk’, met vijf broeierige songs, ons zeer kon bekoren. Dan wordt het meteen duidelijk waarom wij uitkeken naar de release van 'Streets & Boulevards’.
Luisteren naar 'Streets & Boulevards’ is als languit liggend in het gras kijken naar schapenwolken. Flarden tango, fado, flamenco, jazz, rock, blues en chanson drijven voorbij. De indringende stem van Biddelloo neemt je, mijmerend over leven en liefde, mee op een intieme voyage "A la recherche du temps perdu". De leuze van Proust "le seul véritable voyage n’est pas d’aller vers d’autres paysages, mais d’avoir d’autres yeux" zou niet misstaan hebben als ondertitel op Silver Junkies debuutalbum.
In opener Forbidden Land lonkt de schone, zijnde sopraan Elise Caluwaerts, naar het beest Biddelloo, die in doorleefde parlando bezweert: "Even black clouds move towards the sun / while the hard rain guides her through darkness". Maria is een klassenummer, met de bedwelmende stem van Biddelloo à la Stuart Staples in de hoofdrol. Berlin, dat verrassend opent met een zwoel klinkende Duitse monoloog en even later klinkt als ‘Nick Cave meets Lenonard Cohen’, moet daar niet voor onder doen.
Het lieflijk klinkende A Thousand Words , met prachtige steelguitar, is de prelude voor de pakkende pianogedreven ballade Ophelia, waarna Aimelee het werk afmaakt. De nummers drijven op weelderige arrangementen, waarin piano, contrabas, strijkers, blazers, bandoneon, gitaar en keyboards en percussie elkaar aanvullen.
Herd Of Clouds, met Nicola Lancoretti op contrabas, doet erg denken aan Dez Mona. In het prachtige Perfume horen we bijwijlen grootmeester Leonard Cohen en Charlie's Girl klinkt als vintage Tom Waits. Biddelloo laat zich overduidelijk inspireren door paar meesters maar komt daar bijna altijd mee weg, omdat hij de songs weet te kleuren met zijn eigen, rijke palet aan klanken.
Die rijkdom is de kracht maar tegelijk ook soms de zwakte van het album. Hoewel de balans duidelijk overhelt naar de positieve kant mag het van ons hier en daar iets minder en soberder. Biddelloo hoeft echt niets alles uit de kast te halen om zijn talent te bewijzen. Dat hij een begenadigd muzikant en zanger is, omringd met klasbakken is immers duidelijk. Dat zijn Engels en zijn teksten nog voor verbetering vatbaar zijn, is echter ook duidelijk. Dat neemt niet weg dat wij onze hoed af doen voor Biddelloo en zijn kompanen.
Wij schrijven Silver Junkie alvast met sierlijke letters in ons boekje "Belgische groepen met internationale klasse" (net voor Triggerfinger en Zita Swoon), zij het dan voorlopig nog even met potlood. Rep u en koop de plaat, die net in de winkel ligt, uit respect voor het vakwerk van een artiest, die wars van alle trends zijn eigen ding doet. En om binnen enkele jaren als de groep op de grote podia speelt achteloos te kunnen zeggen "Silver Junkie…, die ken ik al lang, ze hebben zelfs nog in mijn huiskamer gespeeld".
No comments
Nieuwe reactie inzenden