Gezien het percentage blinde muziekliefhebbers eerder aan de lage kant is, besloten de dame en heer van het Belgisch-Nederlandse Mon-o-Phone om ook de layout van hun cd extra te verzorgen. In dat opzicht is 'The Great Depression Of Mr And Mrs Phono' een aanwinst voor de platenkast met een bijkomend buitenhoesje met daarin foto's en info. Of is dat enkel bedoeld om de pers te lijmen?

Niks mis mee, natuurlijk, maar het blijft toch de muziek waarrond het allemaal zou moeten draaien. Referenties zoeken is in elk geval niet echt moeilijk. Mrs Phono is namelijk gezegend met een stem die aanleunt tegen die van PJ Harvey. Er zijn uiteraard minder aangename stemmen om naar te luisteren, ook al klinkt het in de hoge regionen soms iets te schel.

En de stijl van Mr Phono, die gitaren en drummachines voor zijn rekening neemt, herinnert zonder enige twijfel aan die van Joe Gideon & The Shark. Zeker in tragere songs als Pleasure Town is de geest van die laatste band moeilijk weg te denken.

Dan resten er enkel nog de liedjes zelf. Hoewel dit op elk vlak en zeker ook muzikaal een erg verzorgde productie is, kunnen wij die hoger vermelde invloeden moeilijk wegdenken. Daardoor is het ook heel moeilijk om de eigenheid van dit duo eruit te halen.

Misschien zijn het de plotse tempowisselingen (in Sad Dog), die het hem moeten doen. Of de bluesharmonica in Sick. Aanvankelijk is die invloed nog leuk. Maar na het derde liedje (in dit geval: Higher) is het nieuwe er toch vanaf en kunnen wij een geeuw moeilijk onderdrukken.

Al bij al is het dus moeilijk om twaalf nummers aandachtig te blijven luisteren. Maar liefhebbers van boven vermelde bands/genres moeten zich vooral niet inhouden. Wie weet zien zij het helemaal anders. En dan heeft het oog tenminste ook wat gehad.