In het lichtjes oververzadigde singersongwriterwereldje is er altijd nog wel plaats voor eentje meer. Chuck Paisley probeert dus zijn plek onder de zon - of in de druilerige regen - te veroveren met de ep 'Aphinar'.

De invloeden zijn erg klassiek - Nick Drake, Bert Jansch, dat soort schoon volk. De arrangementen mogen er best zijn, met een streepje elektrische gitaar hier en een toetsje bas of banjo daar. Het opvallendste is Paisleys stem, die sterk en herkenbaar is. Alleen weten we niet zo goed wat we aanmoeten met dat vreemde accent, die soms nogal Germaanse versie van het Engels. Het stoort niet echt, maar we hadden het misschien liever wat Engelser of Amerikaanser gehoord.

De combinatie van Amerikaanse invloeden - voornamelijk banjo en slidegitaar - contrasteert soms iets te veel met meer Brits aandoende songs als Lady Camomile. Wie geen Brit of Amerikaan is  kan soms moeilijk kiezen voor één van beide stijlen. Het siert Paisley dan wel dat hij geen makke combinatie maakt van de grootste gemene deler, maar afwisselend uit beide invloeden puurt.

Het sterkste nummer is wat ons betreft het titelnummer, dat zowel vocaal als thematisch boven de rest uitsteekt. Wat ons betreft mag Paisley die stijl en richting nog wat meer uitpuren, en de Amerikaanse blues- en countrytraditie grotendeels links laten liggen. In het leven moet je soms kiezen.

Hier krijg je een voorsmaakje.