De schotse gitarist RM Hubbert bracht zijn solocarrière op gang met zijn pakkende debuutalbum ‘First & Last’. Ver weg van alle commerce werd de plaat het resultaat van een woelige periode uit zijn leven waarin hij beide ouders verloor en zijn vrouw hem verliet. Uiteraard zijn wij dan benieuwd wat voor vervolg hij daaraan geeft. Op deze 'Thirteen Lost & Found' slaat hij nieuwe wegen in. En toch blijft het vertrouwd klinken.

Op het debuut vond RM Hubbert in de gitaar een uitlaatklep, en vertaalde hij zijn gevoelens naar intrigerende, hartverscheurende en ontroerende nummers over de dood, liefde, mentale ziektes en een hond genaamd D Bone. ‘Thirteen Lost & Found’ koppelt de elementen van zijn vorige plaat aan flamenco en samba, waardoor de elf nummers meer weg hebben van zuiderse melodieën dan zijn eigen muzikale verleden bij een band met een naam als El Hombre Trajedo zou kunnen doen vermoeden.

Voor dit album nodigde Hubbert flink wat muzikanten uit, die gevraagd werden spontaniteit en ruimte voor experiment in het achterhoofd te houden. In Car Song, een samenraapsel van dromerige gitaren, horen we Aidan Moffat van Arab Strap die vraag invullen in zijn gekende parlandostijl. De kraakjes in de gitaarlijnen geven je het gevoel dat het nummer live in je woonkamer wordt gebracht.

De zuivere, spookachtige stem van Emma Pollock (The Delgados) maakt van Half Light veruit een van de beste nummers en doet denken aan PJ Harvey, al klinkt het geheel soms wat onheilspellend door de donkere violen. Voor de titel van beste nummer zit ook V in de running: oprecht akoestisch gitaarspel zoals we het al lange tijd niet meer gehoord hebben en een deuntje dat moeilijk uit je hoofd te krijgen is.

Bij Sunbeam Melts The Hour waan je je in een ander continent, waarin je wordt verrast door de stem van Hanna Tuulikki. Het resultaat kan je omschrijven als Björk meets Sea Of Bees. Om het nummer te kunnen appreciëren, moet je eerst wennen aan de klank van de kantele, een traditioneel Fins snaarinstrument dat eerder Chinese dan Finse indrukken achterlaat. 

Verderop doen ook banjospeler John Ferguson, violist Luke Sutherland (Mogwai), Shane Connolly en andere muzikaal talent hun duit in het zakje. De productie was in haden van Alex Kapranos, u ongetwijfeld beter bekend als de gitarist van Franz Ferdinand. Die laatste speelt hier en daar ook een deuntje mee.

Er wordt afgesloten met The False Bride. Alasdair Roberts staat in voor de zang en doet dat aanvankelijk a capella. Erg vernieuwend kan je het misschien niet noemen, maar de song biedt wel een samenvatting van de hele plaat: best goed, maar het ontbreekt hier en daar wat aan zang en afwisseling om veertig minuten lang te blijven boeien. Desondanks doen wij ons petje af voor Hubby die weet hoe aan zijn snaren te plukken.

23 Januari 2012

Janne Degryse