‘Charlestown’, het elfde album van de Britse progressieve singer-songwriter Guy Manning, was vorig jaar een schot in de roos. Manning beloofde snel met een opvolger te komen en heeft woord gehouden. ‘Margaret’s Children’ is opnieuw een knap staaltje ambachtelijk schrijverschap.
Waar ‘Charlestown’ zijn inspiratie haalde bij een trip naar deze haven in Cornwall, is ‘Margaret’s Children’ het vervolg op het in 2006 verschenen ‘Anser’s Tree’. De beide hoezen vertonen trouwens een opvallende gelijkenis. ‘Anser’s Tree’ bestond uit een reeks portretten van fictieve figuren – door hun stamboom met elkaar verbonden – door de eeuwen heen. Niks maatschappijkritiek, want Manning “woont niet op straat en geeft dus geen sociale commentaar”.
Ook in ‘Margaret’s Children’ schildert hij met veel liefde een aantal personages, afkomstig van dezelfde ‘Anser’s Tree’. Naast de duidelijke progressieve inclinaties leent zijn muziek ook uit de seventies rock en folk. Een lekker basloopje leidt The Year Of Wonders in, waarin we kennismaken met Fleming Barras, die een tijdgenoot van Isaac Newton blijkt te zijn. De song profiteert maximaal van het aanstekelijke refrein en de versieringen door fluit en viool.
In Revelation Road is Manning niet mals voor religie. Jorgen Barras is een reizende predikant en regenmaker die de boeren oplicht. A Perfect Childhood is het vijfdelige verhaal van een verpleegster tijdens de Eerste Wereldoorlog, gebaseerd op het leven van de tragische heldin Edith Cavell. Het begint met het nostalgische Before The War – begeleid op mandoline – om vervolgens terecht te komen in de loopgraven in de Westhoek. De meeslepende verteltrant houdt je zeventien minuten lang gekluisterd.
A Night At The Savoy, 1933 trekt een heel ander register open. We komen in de beroemde nachtclub in Harlem terecht als Julie King de rol van Harriet Horden zingt – die er eerst tabak verkocht en dan door haar broodheer ontdekt wordt. An Average Man is de onbekende soldaat uit WO II, hier met marsritmes onweerstaanbaar gedramatiseerd.
Black Silk Sheets Of Cairo drijft op oosterse motieven en is acht minuten bezwerende, hoogstaande muziek. Het afsluitende The Southern Waves kijkt al vooruit naar de toekomstige, verdronken wereld van Dr. Jonathan Anser uit het zusteralbum. Het nummer bezit een elegisch karakter waardoor ‘Margaret’s Children’ zijn overweldigende orgelpunt krijgt.
Het is al zo vaak gezegd dat Mannings stem en muziek op die van Ian Anderson gelijken – en fans van Jethro Tull kunnen zich hier inderdaad geen buil vallen – maar je moet van slechte wil zijn om dit erg te vinden. Het kleurrijke universum van deze productieve multi-instrumentalist gaat al twaalf albums mee zonder enig spoor van slijtage of vermoeidheid. En dat verdient respect.
No comments
Nieuwe reactie inzenden