Met McLean op de albumcover geportretteerd als een allesziend profeet en met een albumtitel die daar niet voor moet onderdoen, lijk je in elk geval zeker van je stuk te zijn. Wie fan was van de geweldige singles die hij op labels als Kapsize, Hyperdub en Tectonic uitbracht, zal dan wellicht niet met een voldaan gevoel slapen gaan. Vooral de introductie van gluiperige R&B en fletse hiphop baart zorgen.

Even luchtledig als een aap in een raket, zo klinkt Lost. Het heeft meer weg van Jay-Z’s Hard Knock Life dan van de dubstep waar Joker vandaan komt. Ook Back In The Days lijkt meer weg te hebben van een knuffelrockversie van wat er vroeger uit zijn vingers kwam. We worden er haast nerveus van. Slaughter House en The Vision (Let Me Breathe) klinken aan de gladde kant, maar kunnen er wat ons betreft nog net door.

Op sollicitatiegesprek bij Timberlake en Timbaland zou On My Mind nog wel kunnen scoren. En toch is het ook hier met die vocalen weer heel hard opletten voor slipgevaar. Het enige echt geslaagde gezongen nummer is Electric Sea. Hier komt de purple-dubstepfunk (denk aan Dâm-Funk) van onze Joker weer tot z’n recht. Jay Wilcox lijkt ons dan ook de enige gastzanger die het vermelden waard is.

Gelukkig wordt ‘The Vision’ ook nog opgesmukt met meer “old skool” Jokernummers. Tron werd vorig jaar al als single uitgebracht en ken je daardoor wellicht. Zeer funky, maar met een scherp randje. Tot diezelfde categorie mag je ook Milky Way, Level 6 en het venijnigere My Trance Girl rekenen. Toevallig allemaal instrumentale nummers?

Neen, we kunnen onze lichte teleurstelling niet onder stoelen of banken steken. We begrijpen welke weg Joker wil afleggen, maar de valkuilen zijn niet te onderschatten. Benieuwd of hij ze volgende keer weet te ontwijken. Herzien, die visie.